موقع نماز طواف خانه خدا تعطیل میشود، کلاسهای درس ما چطور؟!!

در کلاس درس نشسته بودیم، ناگهان صدای بانگ اذان به گوش آمد از استاد پرسیدم صدای بانگ اذان است کلاس را برای چند دقیقه تعطیل نمی کنید؟ استاد رو به من کرد و گفت: ترم کوتاه است و زمان کافی برای اتمام درس نداریم، باید ادامه دهیم.

سپس رو به دانشجویان کرد و به ادامه درس مشغول شد. آنگاه دریافتم که درس مهم‌تر از نماز است!!!

امروزه  در دانشگاه‌های ما موقع اذان کمترین توجه را به نماز دارند، چه دانشجویان ما و چه اساتید ما!

زمانی که ابتدایی و راهنمایی بودیم نمازها به موقع و به جماعت برگزار می شد که شور و شوق خیلی از دانش آموزان را به همراه داشت!
اما در دبیرستان در هفته فقط یک بار این کار معنوی اتفاق می‌افتاد و در نهایت در دانشگاه‌ها متٱسفانه  معلم پرورشی  دوران ابتدایی و راهنمایی نبود که به اساتید و دانشجویان گوشزد کند! هر چند که دانشگاه مرحله‌ای است که هم دانشجو وهم استاد باید به آن سطح از بلوغ فکری رسیده باشند که موقع اذان به نماز نگوییم درس داریم، به درس بگوییم وقت نماز است.

چه بلایی برسر دانشجویان امروز ما آمده است که دیروز خود را فراموش کرده اند؟!!

حتما شما تا به حال این جمله را بارها شنیده اید: موقع نماز طواف خانه خدا تعطیل می شود اما  انگار کلاس درس اساتید تعطیل نمی‌شود، آن‌وقت انتظار دارند دانشجویان با تفکرات اسلامی و انقلابی از دانشگاه‌ها فارغ التحصیل شوند!

مسئولین ما در دانشگاه‌ها بدانند که باید جلوی این ناهنجاری‌ها در دانشگاه‌ها گرفته شود وگرنه  ارزش  تبدیل به ضد ارزش می‌شود و چه بسا دانشجویان ما با افکاری غرب گرایانه وارد جامعه شوند و ضربه‌ای مهلک را به این نظام اسلامی بزنند.

همان‌گونه که در وصیت نامه بنیانگذار کبیر انقلاب حضرت امام خمینی(ره) اهمیت نماز و اعمال معنوی برای پرورش دانشجویان در دانشگاه‌ها سه بار تکرار شده است که در هیچ جای این وصیت نامه به هیچ نکته ای به این اندازه اشاره نشده است!

به امید روزی که دیگر شاهد این ناهنجاری ها در دانشگاه‌های کشور اسلامی ایران نباشیم/ان شاءالله

مادرم روزت مبارک با تمام وجود دوستت

 دارم

به نقل از ساقی:

محرم بود. هرچند دهه اول گذشته بود ولی هنوز کوچه و خیابون محلمون سیاهپوش بود. هنوز از بعضی خونه ها و حسینیه ها صدای روضه و نوحه شنیده میشد. داشتم تو خیابون قدم میزدم و خیلی خوشحال بودم از بابت این احترام... از بابت این احترام به محرم و امام حسین... دو سه سال اخیر احساس می کردم محرم داره فراموش میشه و کمرنگ. ولی اونروز فهمیدم که نه... مثل اینکه اشتباه می کردم. امام حسین(ع) و خانواده معصومشان انقدر باعظمت هستند که تا هزارسال دیگه نه تا هزار قرن دیگه هم هنوز داغشان تازه باشد... خیلی خوشحال بودم از اینکه مردم به این خوبی داریم... محله به این خوبی داریم... شهر به این خوبی داریم... داشتم قدم میزدم و به اینا فکر میکردم که به خونمون رسیدم. پدرم گفتند نشین. داریم میریم بیرون. سوار ماشین شدیم و راه افتادیم. پدرم ضبط رو روشن کردند... تعجب کردم.. هم من هم مادرم خیلی تعجب کردیم.. پدرم ولی خیلی خونسرد و عادی.. من چیزی نگفتم ولی مادرم خیلی عصبانی گفتند خاموش کن اینو.. این چیه گذاشتی؟ بعیده!!!! پدرم گفتن منظورت چیه؟ چی بعیده؟ چی گذاشتم؟ مادرم گفتن همین موسیقی رو میگم. خاموشش کن.. پدرم گفتن کدوم موسیقی؟ بابا این رادیوِ داره میخونه.. آهنگم کجا بود!

داشتم از تعجب شاخ در می آوردم. اگه تو اون شرایط پدرم آهنگ روشن میکردن شاید انقدر تعجب نمیکردم که اون لحظه. اصلا باورم نمیشد رادیو چنان موسیقی پخش کنه. نه در محرم و نه در هیچ زمان دیگه. از احترام ماه محرم که بگذریم اصلا اون موسیقی در شان صدا و سیما جمهوری "اسلامی" ایران نبود. اگر بلافاصله بعد از موسیقی مجری صحبت نمیکرد شاید اصلا باور نمیکردم رادیو باشه. برای من که اصلا هیچ موقع رادیو گوش نمیدم خیلی جای تعجب داشت. ولی پدرم میگفتن هر روز همینه. محرم و صفر و رمضان و ... نداره...

یاد پرچمهای سیاه سردر خونه های محلمون افتادم. یاد خونه هایی که هر روز محرم درشون روضه است.. یاد اون آدمایی که هنوز حرمت محرم رو نگه میدارن. اون روز تا شب تو فکر بودم و ایمان اوردم به جمله ای که جایی خونده بودم:

اگه دنیا کن فیکون نمیشه، همه به حرمت اون خونه هاییه که تو کوچه پس کوچه های این شهر، هنوز صدای حسین حسین ازش بلنده..

این موضوع مال چهار پنج ماه پیش یعنی محرم بود. اگه امروز دوباره اونارو بیاد اوردم بخاطر خوندن مقاله ای درباره رادیو بود! پیشنهاد میکنم حتما بخونید. در ادامه مطلب ...

قلبم تند تند میزد...هر کس مشغول حرف زدن بود..کسی به من توجه نداشت...

سرم انداخته بودم پایین ...نمی دونستم چی میشه ...اخه من چجوری تنها بمونم ..نه نمیخوام ..

اینجا باشم...نمیخوام ..چادر مادرم را میکشیدم....احساس کردم یه نگاهی داره دنبالم میکنه..

وقتی نگاهمون در هم گره خورد....دلم گرم شد ..انگاری سالهاست می.شناسمش..

هیچ وقت نگاه زیبا و پر از مهرش را فراموش نکرده ام...اولین حس دوست داشتن  را او به من

آموخت...

اری او معلم کلاس اول بود...

ای معلم تو را سپاس : ای آغاز بی پایان ، ای وجود بی کران ، تو را سپاس

.ای والا مقام ، ای فراتر از کلام، تورا سپاس.

ای که همچون باران بر کویر خشک اندیشه ام باریدی

 یاد ونام شهيد استاد مرتضي مطهري گرامی باد.....

شهادت جانسوز حضرت زهرا(س) برترین زن عالم رابه همه ی

شیعیان

جهان تسلیت میگوییم برای شادی روح اموات وحضرت فاطمه (س)

صلوات